miércoles, 17 de noviembre de 2010

A mi Didi

Esta noche va a ser muy larga. Pero no tanto como tus párpados, que se abren y cierran sólo para dejar fluir unas lágrimas que desde hace días caen por tu rostro.

Me duele escribirte pensando que esta noche va a ser la última que vas a pasar.

Son 10 años a tu lado, como una hermana, y no quiero ahora que te vayas; pues quiero que sigas aquí, conmigo, haciéndome la mejor de las compañías, con tus besos, con tu mirada, esa que siempre está a mi lado y me consuela aun sabiendo que no puedes decir nada. Pero tú lo dices todo, me lo dices todo, absolutamente. Has estado ahí, siempre. Y saber que ahora, mirándote, viendo tu pena, tan triste y profunda, puedes irte, me rompe el corazón.

¡Ay las palabras! ¡¿Por qué no expresan lo que siento?!

Sé fuerte, mi vida; y si te vas, estaré la vida llorando. Llorando por ti.



Pare Nostre que esteu en el Cel, sigui santificat el vostre nom. Vingui a nosaltres el vostre regne; faci's la vostra voluntat, aquí a la terra com es fa en el Cel. El nostre pa de cada dia, doneu-nos Senyor el dia d'avui; i perdoneu les nostres culpes així com nosaltres perdonem els nostres deutors. I no permeteu que nosaltres caiguem en la Temptació, ans deslliureu-nos de qualsevol mal, Amén.

Déu vos Salve Maria, plena sou de Gràcia. El Senyor és amb Vós. beneïda sou Vós entre totes les dones; i beneït és el fruit del vostre Sant Ventre, Jesús. Santa Maria, Mare de Déu, pregueu per nosaltres, pecadors, ara i en l'hora de la nostra mort, Amén. Glòria al Pare, al Fill i a l'Esperit Sant, com era al principi, ara i sempre i pels segles dels segles. Amén.

Jesús, Maria i Josep: pregueu per nosaltres. Sant Josep Manyanet: pregueu per nosaltres.

martes, 2 de noviembre de 2010

No yayo, no

Aun cuando ya no estéis, no tiraremos vuestras fotografías. Serán un recuerdo más de vosotros. Pero ahora, que aún estáis aquí, prefiero disfrutaros...

Que bastantes sustos llevamos ya...

domingo, 24 de octubre de 2010

Porque la literatura a veces se convierte en mera realidad. ¿Cómo explicarlo?... Supongo que será por la falta de inspiración.

Pero la palabra directa siempre ha sido -y será- la que más me gusta.

viernes, 22 de octubre de 2010

Atrevimiento ignorante deshumanizado

El atrevimiento, demasiado para mí. El conocerlo todo, el poder hacer juicios de valor objetivos, el no ponerse en el lugar del otro. Qué fácil es. Qué fácil es hablar sin saber nada.

Nadie como yo sabe mejor lo que está pasando, cómo lo estoy pasando. No me valen enmascaramientos baratos y psicología aún de más bajo valor que vengan a decirme lo que tengo o no que hacer. Y lo siento por las personas que los hacen.

Por mucho que lleve 8 meses así, por mucho que esté mal, por mucho que me cueste seguir adelante, por mucho que me cueste no pensar en lo peor y dejarlo... Por mucho, por favor, si he hecho yo este esfuerzo, hacedlo vosotros también.

No me gustan esas cosas. No es de mi agrado un trato deshumanizado, de hospital de campaña y aún menos de un "vamos a ver qué pasa". No. Ya basta, coño, ¡¡que es mi salud!! La sanidad pública es una basura. Es una mierda. Y apesta.

De un lado a otro, llevo 8 meses. De medicamento en medicamento. De médico en médico. De consulta en consulta. Y siempre lo mismo. El efecto pero, debe ser retardado, porque no lo entiendo. No entiendo nada. Hasta yo sé lo que tengo, no hace falta darle más vueltas. Es simple y preciso. Y parece mentira que ninguno de ustedes sepa solucionarlo.

Y yo, de mientras, sin poder hacer nada al respecto. ¡Ah, sí! Hacer sufrir a los demás. Gracias a todos: con y sin ironía.

miércoles, 20 de octubre de 2010

Lavarse la cara

Leche desmaquilladora / Jabón
Exfoliante
Mascarilla
Tónico
Crema hidratante

Y me lavo día y noche la cara. Pero todo sigue igual...

jueves, 7 de octubre de 2010

Y vuelta la burra al trigo...

lunes, 20 de septiembre de 2010

Lazo rojo. Para protegerme.

Aún es mi compañera. No me ha dejado vivir todo este tiempo. Ha sido más fuerte que yo, lo admito. Y me duele.

Dejé de escribir por ella. Yo, muy cauta... o mejor llámame supersticiosa, preferí callarme. El "por si acaso".

Ya no vale. Actúo. Atrás.

Aquí estoy yo. Y delante mío, tú.

Llámale mala suerte.

La mejor defensa

es un buen ataque.

Educación economizada. En todos los ámbitos.
Pobre, mi sangre, que hoy ha llorado injusticias.

A esto, toca luchar.

Que venga Dios y lo vea

Si esto no tiene nombre propio.

miércoles, 3 de marzo de 2010

Períodes de convalescència

Després d'un mes de període de convalescència t'he escrit. I t'he escrit amb ganes de continuar i de seguir endavant, encara que una mica desanimada per la part que em toca referent a la salut i a l'intel·lecte. I és que tot això m'ha servit per pensar-hi, encara que no sigui gaire estona. Espero que em passi d'hora, però si això va per llarg només espero tenir la mateixa sort que aquells literats que, tal i com m'has dit, es van aficionar a la lectura gràcies a la malaltia -jo però, apunto fins i tot més alt, i que Déu em perdoni si peco per això, però m'agradaria treure aigua clara de tot això que em ronda pel cap i almenys que em retorni la inspiració que tant em falta(va), encara que bé sé que el que vull és "patir" els seus destins però a la meva manera.
Crec que si les coses passen no són en va, sinó que tenen alguna raó d'ésser, per la qual cosa encara segueixo tenint forces per pensar en tirar endavant encara que a vegades la por i les forces -en aquesta qüestió diríem que la tensió- em fallin. Gràcies de debò perquè encara que això ja ho portava a dins, tu ho has fet ressorgir d'alguna manera.
Espero continuar doncs, sincerament, amb aquest esperit i que em porti cap a algun lloc, encara que no sé quin (si el sabés, però, potser tot perdria la seva gràcia!).

Tot això em fa (re)pensar que a vegades no em sento prou bé amb l'edat que m'envolta, i no parlo de l'època sinó d'altres qüestions de maduresa. Espero també, com a conclusió de tot això, que algun dia trobi alguna persona amb la qual m'hi pugui sentir del tot bé com a amiga. De moment, seguiré buscant. No està malament el que tinc, però.

lunes, 1 de marzo de 2010

Mi primer anscriti

Nodo il mundi crie qui si puede meser un menguahe meparte. Menuno, nodo il mundi quisás non, maró ño sis. Y quisás haga melgún anscriti di esta minera, no solons mara mecordarme de Serú ni Ustés, sino mimmién mara nivitirme ño y secar mi mena criitiva. Masorca no... Mues clari qui sis :D Un meso Serú.

miércoles, 17 de febrero de 2010

El ciclo sin fin

Ya lo decía la tierna canción del Rey León, que todo volvía a su cauce. Y es que aunque lo creía, no me atrevía a decirlo porque sabía que la palabra adelanta el acontecimiento -lo que vulgarmente se llama ser gafe, vaya. Pero tarde o temprano todo debía suceder. A veces las cosas van bien, otras van mal; y por suerte o por desgracia muchas veces la buena racha pronto acaba respecto la mala o así nos lo parece a muchos de nosotros. Y hoy me atrevo a decir que sólo espero que ésta que me toca -mejor no dar juicios de valor porque todo tiene una razón- no me perjudique en el sueño que tengo y por el que llevo luchando durante años.
Para otra vez, cuando toque desear cosas para el año nuevo o cuando se pida a Dios en un momento dado algo, creo que sería conveniente pedir algo más... Nada maliciosamente como es obvio, ya que sino todo se torna como un espejo: nada a nuestro favor.

miércoles, 3 de febrero de 2010

Going under

Canciones que recuerdan a tiempos no tan pasados y que han estado allí. Ahora, acompañan la alegría de saber que la inspiración ha tenido su fruto, y que el arte va viento en popa. Gracias, gracias, mil gracias.

lunes, 1 de febrero de 2010

De panxa enlaire

A vegades les coses canvien inesperadament. Cap a bé i cap a mal. I és un cicle, però dinàmic.

martes, 26 de enero de 2010

...

:)
Sigo sonriendo.
Sigo preocupándome.
Y ahora, me harto.

:) Y sigo sonriendo...

lunes, 25 de enero de 2010

A vegades...

somric,
i em preocupo.

lunes, 18 de enero de 2010

El crit d'un pare

"No tindràs el goig contra llei, de prendre venjança d'una dona pèssima, mentre a mi les nits i els dies em fondran en llàgrimes per uns actes impius, injustos, contra els fills que he engendrat."
Ifigènia a Àulida (Eurípides)